Jest 21 wiek. Poznawanie nowych osób coraz częściej odbywa się w wirtualnym świecie. Nierzadko zdarza się, że są to osoby mieszkające dosyć daleko od nas. Jakie jest prawdopodobieństwo spotkania którejkolwiek z poznanych w ten sposób osób? Czy jest możliwe zakochanie się w poznanej przez Internet osobie? A i owszem. Pewna osoba z mojego towarzystwa stwierdzila kiedyś, że w okresie gimnazjalnym byłam aspołeczna. Wręcz przeciwnie. W swoim dotychczasowym środowisku nie potrafiłam znaleźć swoich sojuszników. Znajdowalam ich w internecie. Wiadomo, zawsze można natknąć się na idiotow. Ale to był mój mały świat. Taki, w którym nie liczyło się to, ile ważę, jakie mam buty czy model telefonu. Mogłam być sobą, bo inni byli sobą i każdy to akceptował. Z czasem brakowało mi kogoś bliskiego. Mimowolnie "zakochiwałam" się w chlopakach poznanych w sieci łudząc się, że jak tylko skończymy 18 lat to się spotkamy. Wielu kretynów przewinęło się przez moje serducho, wierzcie mi. Ludzie śmieją się z osób, które są w związkach z osobami poznanymi przez Internet. Ja po raz kolejny w takim jestem. Tym razem udanym. Dzieli nas 102 kilometry. I co z tego? Uczy nas to pokory i traktowania każdej wspólnej chwili jako moment tylko dla nas. Niestety wiąże się to z wieloma wyrzeczeniami i popadaniem w skrajności. Każde pieniądze jakie tylko mam przeznaczam na bilety do Niego. Nie lubimy chodzić do kina, bo przez dwie godziny filmu nie możemy ze sobą rozmawiać, a potem nagle jest niedziela wieczór i trzeba się rozstać. Mam dla was radę, szczególnie dla tych, który mieszkają rzut beretem od drugiej połówki - szanujcie się i cieszcie się tą bliskością. I wiedzcie, że na prawdę wam zazdroszczę. A dla tych w związkach na odległość także mam radę - nie martwcie się tym, że długo się nie widzicie. W końcu nadejdzie dla was czas bycia blisko.

Zastanawialiście się kiedyś co będzie jeżeli zabraknie wam wszystkiego, co dotychczas osiągnęliście, co posiadacie. Każdego dnia zmagam się z obawą o taki stan rzeczy. Właściwie to boję się bardzo wielu rzeczy, czasem nawet ogarnia mnie strach bez jakiegokolwiek powodu. Trudno mi opisać taki stan rzeczy. Po prostu budzisz się rano i czujesz w sobie taki niepokój, nie masz ochoty wstać w obawie przed tym, co może się stać. To bardzo trudne, szczególnie kiedy prowadzisz dynamiczny tryb życia i ciągle coś się w nim zmienia. Na pewno nie pomaga mi w tym ciągła zmiana otoczenia. Weekend w domu, weekend na wyjeździe - wbrew pozorom to na prawdę trudne. Ciężko jest mi zdecydować gdzie tak na prawdę jest moje miejsce na ziemi. Ciągnie mnie do tego, co nieznane, z drugiej jednak strony wszystko stanie się zupełnie inne. Boję się, że sobie nie poradzę, bo wszystko zostanie na mojej głowie i to co wymieniłam w pierwszym zdaniu wydaje się być jak najbardziej realne, bo wszystko co mam zawdzięczam moim rodzicom, od których miałabym się wyprowadzić. Musiałabym iść do pracy, zarobić na swoje utrzymanie, a to nie takie proste. Biorąc pod uwagę posiadanie jedynie matury (jeśli oczywiście ją zdam) możliwości pracy jest stosunkowo niewiele, a jeżeli już są to za tak psie pieniądze, że aż szkoda składać CV. Dochodzi do tego obowiązek płacenia czynszu, prądu, wody, czesnego za studia - bo jeśli już miałabym się wyprowadzić i jakoś przyzwoicie żyć, to musiałabym iść na zaoczne, by mieć kiedy pracować. Tylko, że kierunek, na który chce iść jest zbyt trudny, by studiować go zaocznie. I co teraz zrobię?

Prowadziłam już całkiem sporą ilość blogów, ale wbrew pozorom zadaję sobie teraz pytanie jak zacząć? Może wprost lub stworzyć z mojej osoby pewnego rodzaju tajemnicę? Może po prostu nie będę się przedstawiać, po co to komu. Przychodzę tu dzisiaj do was po to, by opowiedzieć wam kawałek mojej historii. Na moich poprzednich blogach pisałam opowiadania o wyimaginowanych postaciach. Tym razem tą postacią będę ja. Nie jest łatwo mi to wszystko mówić, bo przez długi czas nie odczuwałam potrzeby powrotu tutaj. Aż do teraz. Kilka doświadczeń w moim życiu nauczyło mnie, że ludzie poznani przez internet są dużo bardziej wartościowi niż ci poznani twarzą w twarz (nie nazwę tego realnym poznaniem, bo nawiązanie znajomości przez internet w mojej opinii też jest realne - w końcu dzieje się to na prawdę).